وَبَيْنَ حَبِيبِهِمْ « 1 » . براى وجود مقدّس حضرت حق شرابى است مخصوص اوليايش ، چون بنوشند مست شوند و چون مست گردند به نشاط آيند و چون به نشاط آراسته شوند پاكيزه گردند و چون پاكيزه شوند ذوب گردند و چون ذوب گردند از تمام شوائب خالص شوند و چون خالص شوند عاشقانه در طلب آيند و چون بطلبند بيابند و چون بيابند و اصل گردند و چون و اصل گردند متّصل شوند و چون متّصل شوند بين آنان و محبوبشان فرقى نماند . اين است وضع عارفان كه با قدرت علم و معرفت و احسان و عمل و تقوا و زهد و ورع و پارسايى و كرامت و شرافت خود را به چنين مقام عظيمى رسانده‌اند ! ! انصاف دهيد ، اگر غلبه با شهوت باشد و حاكم بر انسان هواى نفس و كارگردان حيات شيطان و بر جان و بدن مرض كسالت و همت در خور و خواب و غفلت ، آيا انسان به جايى مىرسد و از عنايات حضرت محبوب نصيبى مىبرد ؟ ! جمال دل آورده‌اند كه محنت‌زده‌اى در راهى مىرفت ، مخدّره‌اى بس با جمال پيشش آمد ، چشمش بر كمال حسن او افتاد ، دلش صيد آن جمال گشت ، بر پى آن مخدّره مىرفت ، چون آن مخدّره به در سراى خود رسيد ، التفاتى كرد ، آن محنت‌زده را ديد بر پى وى ، گفت : مقصود چيست ؟ گفت : سلطان جمال تو بر نهادِ ضعيفم سلطنت رانده است و در كمند قهر خويش آورده است ، با توام دعوى عشقبازى

--> ( 1 ) - جامع الاسرار و منبع الأنوار : 205 ؛ نقد النقود : 676 ؛ قرّة العيون ، مادّه ( نور ) ؛ كلمات مكنونة : 35 .